World Reader's Digest

Τα μωρά κλαίνε τη νύχτα «για να μην ξαναμείνει έγκυος η μαμά»

Μηπως πειναει; Μηπως κρυωνει; Μηπως αρρωστησε; Οχι, το μωρο μπορει να κλαιει τη νυχτα μονο και μονο για να αποτρεψει τη γεννηση αδελφων, υποστηριζει ενας εξελικτικος βιολογος του Χαρβαρντ.

Συμφωνα με τη νεα θεωρια του Ντεϊβιντ Χεϊγκ, η οποια παρουσιαζεται στην επιθεωρηση Evolution, Medicine and Public Health, τα μωρα προσπαθουν να αποτρεψουν μια νεα εγκυμοσυνη ετσι ωστε να μην χρειαζεται να μοιραζονται τον μπαμπα και τη μαμα.

Με την απαιτηση τους να θηλαζουν μεσα στη νυχτα, τα μωρα αφενος προκαλουν κουραση στους γονεις και αποθαρρυνουν το σεξ, αφετερου καταστελλουν τη γονιμοτητα της μητερας: ο τακτικος θηλασμος μπορει να οδηγησει σε ορμονικες αλλαγες που σταματουν την ωορρηξια, επισημαινει ο Χεϊγκ.

Απο εξελικτικη αποψη, η θεωρια δειχνει να εχει νοημα. Τα μωρα φυσικα δεν ξυπνουν σκοπιμως τη νυχτα, στην πορεια της εξελιξης, ομως, τα βρεφη που ξυπνουσαν για να θηλασουν το βραδυ θα ειχαν αυξημενες πιθανοτητες επιβιωσης.

Η θεωρια ειναι ουσιαστικα αδυνατο να επιβεβαιωθει η να διαψευστει, ωστοσο ο Χεϊγκ παραθετει μια σειρα απο επιχειρηματα. Ενα βασικο στοιχειο ειναι το γεγονος οτι τα μωρα αυξανουν τις νυχτερινες τους απαιτησεις στο δευτερο εξαμηνο, την περιοδο που η μητερα ειναι πιθανοτερο να ξαναμεινει εγκυος.

Ενα αλλο βασικο στοιχειο προκυπτει απο τη μελετη γενετικων συνδρομων που χαρακτηριζονται απο συγκεκριμενες συμπεριφορες. Τα μωρα που κληρονομουν συγκεκριμενα γονιδια απο τη μητερα κοιμουνται περισσοτερο τα βραδια, κατι που εξυπηρετει τα συμφεροντα μιας μητερας που επιθυμει περισσοτερους απογονους. Οταν ομως το μωρο κληρονομει τα ιδια ακριβως γονιδια απο τον πατερα, ξυπναει πιο συχνα το βραδυ, καθυστερωντας την ωορρηξια της μητερας. Αυτο, επισημαινει ο Χεϊγκ, φαινεται λογικο απο εξελικτικη αποψη: οι ανδρες δεν εχουν καμια εγγυηση οτι το επομενο παιδι της συντροφου τους θα ειναι δικο τους, οποτε οι ιδιοι οι ανδρες και τα παιδια τους εχουν συμφερον να αποτρεψουν μια νεα εγκυμοσυνη.

Παραμενει αγνωστο αν το φαινομενο αυτο αφορα τους ανθρωπους γενικα η αν περιοριζεται σε τετοιες περιπτωσεις γενετικων διαταραχων. Ο Χεϊγκ, παντως, πιστευει οτι η ιδια λογικη κατευθυνει τη συμπεριφορα και των υγιων βρεφων.

Αν ο ερευνητης εχει δικιο, η θεωρια του αναδεικνυει μια συγκρουση αναμεσα στα συμφεροντα του παιδιου και τα συμφεροντα της μητερας. «Οι μητερες εχουν εξελιχθει να μεγιστοποιουν τον αριθμο των απογονων τους, αυτο ομως ειναι διαφορετικο απο τη μεγιστοποιηση της πιθανοτητας επιβιωσης καθε παιδιου ξεχωριστα» λεει ο ιδιος στο Science News.

Οι αποψεις του ομως δεν ειναι ομοφωνα αποδεκτες. Σε σχολιο που συνοδευεται στην ιδια επιθεωρηση, ο ανθρωπολογος Τζεϊμς ΜακΚενα του Πανεπιστημιου της Νοτρ Νταμ επισημαινει οτι μπορει να υπαρχουν κι αλλοι λογοι για να κλαιει το μωρο: μπορει να ζεσταινεται, η μπορει απλως να θελει την παρεα της μαμας. Επισης, οι συχνες αφυπνισεις ισως εμποδιζουν το μωρο να πεσει σε επικινδυνα βαθυ υπνο.

Ο ΜακΚενα υποστηριζει μαλιστα οτι το μωρο δεν φταιει παντα για τις αφυπνισεις της μαμας. Συμφωνα με προηγουμενη μελετη της ομαδας του, το 40% των νυχτερινων αφυπνισεων της μητερας οφειλεται σε θορυβους που κανει η ιδια η μητερα κοντα στην κουνια του μωρου.

Κανεις δεν μπορει να ειναι σιγουρος οτι ο Χεϊγκ εχει δικιο, και ειναι πιθανο να μην το μαθουμε ποτε. Ο ιδιος ομως επισημαινει οτι τα βρεφη που δεν θηλαζουν τη νυχτα, οπως και τα βρεφη που τρεφονται με μπιμπερο, δεν ξυπνουν τοσο συχνα τη νυχτα, και αυτο δεν δειχνει να εχει παρενεργειες.

Αυτο, συμφωνα με τον ερευνητη, δειχνει οτι ο νυχτερινος θηλασμος δεν ειναι απαραιτητος, και οι μητερες δεν πρεπει να εχουν ενοχες αν καποια στιγμη παραλειψουν να ταϊσουν το βλασταρι τους τη νυχτα.

Newsroom ΔΟΛ

 

Exit mobile version