Σοφια Βεμπο: Η αγνωστη ζωη της γυναικας- συμβολο & η ιστορια πισω απο το τραγουδι “Ας ερχοσουν για λιγο”

Προκειται, ισως, για την πιο χαρακτηριστικη φωνη της Ελλαδας.  Ο λογος για την Σοφια Βεμπο, η οποια εγινε συμβολο του εθνους, ταυτισε το ονομα της με το αλβανικο επος και χαρακτηριστηκε «Τραγουδιστρια της Νικης».

Η ιδια ειχε πει, εξιστορωντας την αυτοβιογραφια της, στην εφημεριδα «Εθνικος Κηρυξ» με τιτλο “Η ζωη μου” «Τη φωνη μου και τα τραγουδια μου τα γνωριζουν πολλοι. Τη ζωη μου ομως ελαχιστοι».

Και πραγματι, ελαχιστα ειναι τα στοιχεια που εχουν γινει ευρεως γνωστα για την ζωη της.

Γεννηθηκε στις 10 Φεβρουαριου του 1910 στην Καλλιπολη της Ανατολικης Θρακης με το ονομα ΄Εφη Μπεμπο.

Το 1912 η οικογενεια της μετεγκατασταθηκε στην Κωνσταντινουπολη και το 1914 με την υπογραφη της ελληνοτουρκικης συμφωνιας ανταλλαγης πληθυσμων αναγκαστηκε να εγκαταλειψει την Κωνσταντινουπολη, οπου και επεστρεψε στη Τσαριτσανη και απο εκει εγκατασταθηκε μονιμα στο Βολο οπου οι γονεις της εργαστηκαν ως καπνεργατες.

«Οσο μεγαλωνα τοσο γινοταν συνειδησις μεσα μου ο προορισμος της ζωης μου. Και προορισμος μου επιστευα πως ηταν να παντρευτω και να δημιουργησω δικη μου οικογενεια. Εαν μου ελεγαν τοτε οτι το 1947 θα ημουν ανυπανδρη και θα ειχα ως επαγγελμα να λεω τραγουδια στο θεατρο, ομολογω πως θα εθυμωνα πολυ και ισως εβαζα τα κλαματα. Στο σπιτι μου επιστευαν και με εδιδασκαν οτι επρεπε να γινω μια καλη νοικοκυρα, μια τρυφερη συζυγος και μια στοργικη μητερα», γραφει στην αυτοβιογραφια της, η οποια δημοσιευτηκε απο τηνΠεμπτη 15 Μαϊου ως το Σαββατο 25 Ιουλιου 1947, οταν βρισκοταν σε περιοδεια στις Ηνωμενες Πολιτειες.

Παρ’ ολα αυτα ομως στον Βολο το ειχε σκασει απο το σχολειο μαζι με μια φιλη της και παρακολουθησαν κρυφα τρια δραματικα εργα που επαιζε ο θιασος Προζας της Αλικης και του Μουσουρη. «Βγηκαμε απο το θεατρο με καλυμμενα τα προσωπα. Αν το μαθαιναν οι δικοι μου θα ετρωγα το ξυλο της χρονιας μου», εχει πει.

Ξεκινησε την καλλιτεχνικη της πορεια τυχαια το 1930, τραγουδωντας σ’ ενα ζαχαροπλαστειο της Θεσσαλονικης για να συνεισφερει οικονομικα στο σπιτι της. Οι πρωτοι της μισθοι ηταν 6.000 δρχ. το μηνα για τον πρωτο χρονο και 10.000 δρχ. για τον δευτερο. «Οι αριθμοι με ζαλισαν», εχει αναφερει.

Η κοντραλτο φωνη της με δυναμη, εκταση κι αισθημα ξεκινουσε το μεγαλο ταξιδι… Τρια χρονια αργοτερα κατεβηκε στην Αθηνα, οπου προσεληφθη απο τον θεατρικο επιχειρηματια Φωτη Σαμαρτζη στο «Κεντρικον», προκειμενου να συμμετασχει στην επιθεωρηση «Παπαγαλος 1933», οπως αναφερει το tilestwra.com.

Την ιδια περιοδο υπεγραψε και το πρωτο της συμβολαιο στη δισκογραφικη εταιρια Columbia, ερμηνευοντας ερωτικα τραγουδια της εποχης και λογω της ιδιαιτερης μπασας φωνης της η καταξιωση δεν αργησε να ερθει.

Με την κηρυξη του πολεμου το 1940 ανελαβε την εμψυχωση των ελληνων στρατιωτων στο μετωπο με πατριωτικα και σατυρικα τραγουδια, ενωπρωταγωνιστησε σε επιθεωρησεις που προσαρμοζαν το θεμα τους στην πολεμικη επικαιροτητα.

https://youtu.be/upwIgVjHPIo

Με τα τραγουδια της κατα τη διαρκεια του ελληνοϊταλικου πολεμου ειχε γινει η «τραγουδιστρια της νικης», βγαινοντας απο το θεατρο «Μοντιαλ» οπου εμφανιζοταν και πηγαινοντας στο «Αλαμπρα» οπου επαιζε η αδελφη της,«ξαφνικα ενιωσα ενα τρομερο σε δυναμη κρυο χτυπημα στο προσωπο. Ηταν σαν σιδερενια γροθια. Σωριαστηκα αμεσως. Επρολαβα να φωναξω: «Με σκοτωσες, παλιανθρωπε». Τιποτα αλλο, λιποθυμησα».

Το πρωι της αλλης ημερας το τηλεφωνο του σπιτιου της χτυπησε και αμεσως μια βαρια φωνη της ειπε: «Σ’ τα σπασαμε τα μουτρα για να μην μπορης να βγαινης στο θεατρο και να λες αυτα που λες. Μην στεναχωριεστε, τους απαντησα, θα τα πω απο το ραδιοφωνο. Ηταν φανεροι πλεον οι δολοφονοι μου: η φασισται Ιταλοι η ανθρωποι της Γκεσταπο».

Οταν τα ναζιστικα στρατευματα εισηλθαν στην Αθηνα φυγαδευτηκε στη Μεση Ανατολη, οπου συνεχιζε να τραγουδα για τα εκει ελληνικα και συμμαχικα στρατευματα. Παρεμεινε εκει σχεδον τρεισημισι χρονια (1942-1946).

Τραγουδουσε για να ψυχαγωγησει τις Ενοπλες Δυναμεις, συγκροτουσε θιασους, ανεβαζε επιθεωρησεις, εδινε ρεσιταλ.

Με την αποβαση των συμμαχικων δυναμεων στη Νορμανδια το Συμμαχικο Στρατηγειο της Μεσης Ανατολης της διεθεσε πολεμικο αεροσκαφος για να γυρισει στην Ελλαδα. Η ζωη της δεν κινδυνευε πια. Εγινε συμβολο του εθνους, ταυτισε το ονομα της με το αλβανικο επος και χαρακτηριστηκε «Τραγουδιστρια της Νικης».

Τον Μαρτιο του 1947 η Σοφια Βεμπο εφυγε για την Αμερικη. «Μια και η Βεμπο ειναι στην Αμερικη, μια και οι αμερικανικες εφημεριδες της κανουν πραγματικα κολακευτικες κριτικες, μια και μπορει ασφαλως να γινει γνωστη στους Αμερικανους, γιατι επιμενει να απευθυνεται μονο στον ελληνικο λαο;», ειχε αναρωτηθει η δημοσιογραφος και εκδοτρια της «Καθημερινης» Ελενη Βλαχου.

Η ιδια εμεινε 2 χρονια στην Αμερικη εχοντας παντα στο νου της να γυρισει στον τοπο της.

Ολα αυτα τα χρονια, η Σοφια Βεμπο διατηρουσε δεσμο με τον συγγραφεα και στιχουργο Μιμη Τραϊφορο.

Το ζευγαρι ειχε αρραβωνιαστει στην Αιγυπτο το 1942, οπου ειχαν διαφυγει στα χρονια της Κατοχης, για να επιστρεψουν στην Αθηνα μετα την Απελευθερωση. Το 1946, και ενω η επιθεωρηση τους «Ελλαδα μου κουραγιο» γνωριζει εισπρακτικη και καλλιτεχνικη επιτυχια, ο αδελφος της Σοφιας Βεμπο ανακοινωνει οτι η τραγουδιστρια θα παει στην Αμερικη για περιοδεια. Ο Τραϊφορος παρ΄ ολες τις προσπαθειες του δεν θα καταφερει να τη μεταπεισει να παραμεινει στην Ελλαδα.

Ταυτοχρονα μαλιστα κυκλοφορουν φημες οτι εκει την περιμενει ενας πλουσιος γαμπρος. Οταν, υστερα απο καιρο, ο Τραϊφορος λαμβανει ενα μαλλον ψυχρο και αδιαφορο γραμμα απο τη Βεμπο, εκεινος, εν ειδει απαντησης, της γραφει τους στιχους του κλασικου πλεον τραγουδιου: «Ας ερχοσουν για λιγο, μοναχα για ενα βραδυ/ να γεμισεις με φως το φριχτο μου σκοταδι». Ερμηνευτρια του ηταν η Δαναη Στρατηγοπουλου και τη μουσικη εγραψε ο Μιχαλης Σουγιουλ.

Η κινηση του Τραϊφορου τελικα μαλλον αποδειχθηκε πετυχημενη γιατι η Βεμπο συγκινηθηκε και επεστρεψε στην αγκαλια του.

Την περιοδο 1967-1974 συμμετειχε στον αντιδικτατορικο αγωνα. Τη βραδια του «Πολυτεχνειου» ανοιξε το σπιτι της κι εκρυψε φοιτητες, τους οποιους αρνηθηκε να παραδωσει οταν η ασφαλεια χτυπησε την πορτα της.

Η “Τραγουδιστρια της Νικης”, η γυναικα συμβολο, εφυγε τελικα απο τη ζωη στις 11 Μαρτιου του 1978, με την κηδεια της μετατρεπεται σε πανδημο συλλαλητηριο.

Recommended For You