Πως θρηνεις την απωλεια του τετραποδου «κολλητου» σου

Θρηνεις το κατοικιδιο σου με τον ιδιο τροπο που θρηνεις για οποιονδηποτε αγαπημενο σου. Κλαις, γελας, θυμασαι τις στιγμες, πως ηρθατε κοντα, και τις καλες και τρυφερες στιγμες που μοιραστηκατε. Προσπαθεις να βγαλεις νοημα απο το κενο που δημιουργειται στη ζωη σου και κυριως, στην καρδια σου. Σου ζητειται να αποδεχθεις αυτο που αυστηρα δε θες να αποδεχθεις, αλλα ξερεις πως ειναι αληθεια.

Νιωθεις απογοητευμενος, μονος και χαμενος. Εχεις χασει για παντα τον κολλητο σου. Τον παιχνιδιαρη με την υγρη μουσουδα. Αυτον που χουχουλιαζε στον καναπε, επιανε ενα μερος του κρεβατιου η σε εκανε να γελας.

Καποιοι ανθρωποι σε κοιταζουν σα να εισαι τρελος. Μουρμουρανε, «Ηταν ενα κατοικιδιο. Δεν εγινε και κατι».

Το θεμα ειναι το εξης:

Τα κατοικιδια ειναι μερος της οικογενειας. Ξερουν τη διαθεση σου σιγουρα καλυτερα απο μερικους ανθρωπους φιλους σας. Ηταν εκει οταν ξεσπασες σε κλαματα, πληγωθηκες και εμεινες μονος. Ηταν πιστοι, σου εδειξαν αγαπη, ηταν παροντες και ειχαν το πιο σπανιο δωρο: ανιδιοτελη αγαπη.

Υπαρχουν αληθινοι δεσμοι αναμεσα στα ζωα και τους ανθρωπους. Σκεφθειτε τους στρατιωτες και τους τετραποδους συνεργατες τους στη μαχη. Σκεφθειτε τα ατομα διχως οραση, τα ατομα που υποφερουν απο επιληψια η τα ατομα με διαταραχη μετα-τραυματικου στρες με τα ζωα που τους βοηθουν. Σκεφθειτε ενα παιδι που δυσκολα το πλησιαζεις το οποιο ανταποκρινεται στην ευγενικη, ανιδιοτελη προσοχη και υπομονη ενος σκυλο.

Μην ξεγελιεστε. Η αγαπη αναμεσα σε ενα ζωο- ειτε τετραποδο, ειτε με φτερα ειτε ερπετο- και σε εναν ανθρωπο μπορει να ειναι βαθια. Και σιγουρα ειναι αληθινη.

Υπαρχει η ιστορια του John Gambill που καποτε φροντισε για την περιθαλψη μιας χηνας μεχρι να γινει καλα. Την επομενη χρονια, η χηνα επεστρεψε με καμια δεκαρια αλλες χηνες. Την επομενη χρονια, πανω απο εκατο χηνες ηρθαν μαζι. Ο Gambill δημιουργησε ενα χειμερινο καταφυγιο για χηνες, οπου υπολογιζεται πως πανω απο τρεις χιλιαδες χηνες μπορεσαν να ξεχειμωνιασουν με ασφαλεια. Οταν πεθανε ο Gambill, εκατονταδες χηνες πεταξαν στην πολη απο το καταφυγιο και περικυκλωσαν το νοσοκομειο και τον αποχαιρετισαν με κρωγμους.

Υπαρχει η ιστορια ενος ανθρωπου του οποιου πεθανε ο σκυλος. Χρονια αργοτερα, βρισκεται να οδηγει νυχτα σε ενα στενο δρομο στο βουνο. Ο ανδρας ειναι πεπεισμενος πως βλεπει το σκυλο του στη μεση του δρομου. Σταματα, κανει στην ακρη, βγαινει απο το αυτοκινητο του και ακολουθει αυτο που νομιζει πως ειναι το σκυλι του. Το σκυλι τον οδηγει σε ενα σημειο που ο ανδρας βλεπει οτι το δρομο πιο κατω μπλοκαρει ενας τεραστιος βραχος. Αν δεν ειχε σταματησει, ο ανδρας θα ειχε κατεβει το δρομο οδηγωντας, και πιθανοτατα θα ειχε βγει απο το δρομο κατευθειαν στο γκρεμο. Το πνευμα του σκυλου του του εσωσε τη ζωη.

Πως θρηνεις για το κατοικιδιο σου; Πως μπορεις να πεις αντιο σε ενα τοσο βαθια αγαπημενο φιλο;

Θρηνεις το κατοικιδιο σου με τον ιδιο τροπο που θρηνεις για οποιονδηποτε αγαπημενο σου. Κλαις, γελας, θυμασαι τις στιγμες, πως ηρθατε κοντα, και τις καλες και τρυφερες στιγμες που μοιραστηκατε. Προσπαθεις να βγαλεις νοημα απο το κενο που δημιουργειται στη ζωη σου και κυριως, στην καρδια σου. Σου ζητειται να αποδεχθεις αυτο που αυστηρα δε θες να αποδεχθεις, αλλα ξερεις πως ειναι αληθεια.

Ισως εχεις κληθει να παρεις την πιο σκληρη αποφαση. Ηταν ωρα να τερματισεις τον πονο; Ειχε υποβαθμιστει σε τοσο μεγαλο βαθμο η ποιοτητα της ζωης του κατοικιδιου σου που δεν υπηρχε αλλη πραγματικη επιλογη απο το να αποχαιρετισεις το γλυκο σου φιλο;

Ισως να εχασες το κατοικιδιο σου απο ατυχημα με αυτοκινητο, σε πυρκαγια η καποια επιθεση. Η απωλεια ειναι ξαφνικη και ψευδης. Δεν ειχες καθολου χρονο να προετοιμαστεις για την πραγματικοτητα που σου παρουσιαστηκε. Ολοι περιμενουν να πας παρακατω με τη ζωη σου. Δε μπορεις. Εισαι βυθισμενος στη λυπη.

Να τι μπορεις να κανεις: παρε το χρονο που χρειαζεσαι για να θρηνησεις. Μιλα με φιλους που σκεφτονται με τον ιδιο τροπο και καταλαβαινουν το βαθος του πονου σου. Προσπαθησε να εκφρασεις τα συναισθηματα σου. Σκεψου μια τελετη η μια κηδεια. Δημιουργησε κατι για να κανεις μια αναμνηση του θανατου του αγαπημενου σου.

«Πρεπει να νιωσεις τα συναισθηματα. Αυτο θα ανοιξει το δρομο για τη γιατρεια απο την απωλεια του τετραποδου (η φτερωτου η ερπετου) κολλητου σου».

Η θλιψη, ειτε προκειται για ανθρωπινο ον ειτε για καποιο αγαπημενο ζωο, ειναι μια μορφη αγαπης. Η θλιψη ειναι μια αναγνωριση και αποτελει τιμη μιας σημαντικης σχεσης. Παρε το χρονο που χρειαζεσαι για να περασεις σε αυτη τη νεα πραγματικοτητα χωρις το πολυαγαπημενο σου κατοικιδιο.

Αυτη η στιγμη ειναι επιδραστικη για τη ζωη σου. Να εισαι παρων. Να εχεις συνειδηση της στιγμης. Και με μεγαλη τρυφεροτητα επιτρεψε στον εαυτο σου να νιωσει ολα τα πανω-κατω, μπρος-πισω, χαρουμενα και λυπηρα συναισθηματα. Ειναι ο μονος τροπος. Πρεπει να νιωσεις αυτα τα συναισθηματα. Κατι τετοιο θα ανοιξει την πορτα στη γιατρεια απο την απωλεια του τετραποδου (η φτερωτου η ερπετου) κολλητου σου.

Και καποια μερα, ο πονος θα λιγοστεψει και οι ευτυχισμενες, χαζοχαρουμενες αναμνησεις θα σου φερουν μεγαλη ανακουφιση και χαμογελο.

Recommended For You