Πως επεζησα σε μια απο τις χειροτερες συμφορες της ιστοριας που εγιναν στη θαλασσα

Επιβιωσις στη Θαλασσα!

Η ενδιαφερουσα αφηγησις ενος νεαρου ανδρογυνου που επεζησαν σε μια απο τις χειροτερες συμφορες της ιστοριας που εγιναν στη θαλασσα

ΔΕΝ ημουν παρα 14 ετων κοριτσι οταν, στις 15 Μαρτιου 1988, το πολυτελες πλοιο Βιλχελμ Γκουστλοφ, που ειχε εγκωμιασθη απο το Ναζιστικο βασιλειο της Γερμανιας ως «πλοιο της χαρας,» ανεχωρησε για το παρθενικο του ταξιδι. Θεωρηθηκε ως ενα τεχνολογικο θαυμα, που δεν θα μπορουσε ποτε να βυθισθη! Παρα το μεγαλο μεγεθος του, μπορουσε να μεταφερη 1.465 επιβατες και 426 μελη του πληρωματος γρηγορα στον προορισμο τους.

images

Επτα χρονια αργοτερα ο Β΄ Παγκοσμιος Πολεμος εισηλθε στο τελικο του σταδιο. Το ανατολικο μετωπο της Γερμανιας κατερρευσε τον Ιανουαριο του 1945, κανοντας χιλιαδες προσφυγες απο την Ανατολικη Πρωσσια να σπευδουν για ασφαλεια. Αλλα επειδη οι οδικες και οι σιδηροδρομικες συγκοινωνιες με την κυριως Γερμανια ειχαν διακοπη, μονο η θαλασσα απεμενε ως οδος διαφυγης. Καθε τι που επεπλεε, περιλαμβανομενου και του Βιλχελμ Γκουστλοφ, ετεθη σε υπηρεσια. Εκεινο τον καιρο ηταν αγκυροβολημενο στην Γκδυνια της Πολωνιας (τοτε εκαλειτο Γκοτενχαφεν), και χρησιμοποιειτο για κατοικια των μελων του Γερμανικου ναυτικου. Ζουσαμε στο Γκοτενχαφεν, και ο συζυγος μου, ο Κουρτ, εμενε μεσα στο πλοιο.

Φυγη για Ασφαλεια

Η πολις ηταν γεματη απο προσφυγες, απο τους οποιους οι περισσοτεροι ειχαν εντελως εξαντληθη απο τη συνεχη πεζοπορια επι μερες πανω στο χιονι με βαρειες συσκευες πανω στους ωμους των. Φαινοταν οτι ολοι σκοπευαν να επιβιβασθουν στο Γκουστλοφ, διοτι ειχε καλη θερμανσι και ειχε αποθεματα ζεστης τροφης. Προφανως εγγυατο ενα μετρο ασφαλειας. Αλλα τα εισητηρια ησαν σπανια και γρηγορα πωληθηκαν στη μαυρη αγορα. Ενας εμπορος απο τη γενετειρα μου ανεπιτυχως προσπαθουσε να δωροδοκηση τον συζυγο μου για να παρη εισητηρια γι’ αυτον και την οικογενεια του, μολονοτι ειχαν ηδη εξασφαλισει θεσεις σ’ ενα αλλο πλοιο. Ωστοσο, καταφερε με καποιον τροπο να επιβιβασθη, οπως αργοτερα μας ειπε υπερηφανα.

Το πλοιο ηταν παρα πολυ φορτωμενο, επειδη επετραπη σε χιλιαδες προσφυγες να επιβιβασθουν. Στην αρχη, κατεγραφοντο, αλλ’ αργοτερα αυτο ηταν αδυνατον. Ετσι, ο τελικος αριθμος των ατομων που επιβιβασθηκαν ειναι αυστηρως υποθετικος. Μερικοι υποθετουν οτι υπηρχαν 6.500 ατομα, αλλα μπορει να ησαν και περισσοτεροι. Πολλοι επιβαται εκοιμουντο στους διαδρομους· ετσι, μας ζητησαν να μοιρασθουμε την καμπινα μας με αλλους. Μια μητερα με δυο παιδια ηλθε στην καμπινα μας και, μολονοτι αυτο σημαινε οτι θα ημασταν στενοχωρα, μας εδωσε το ωραιο αισθημα να γνωριζωμε οτι καναμε κατι για να κανωμε το ταξιδι οσο το δυνατον πιο ανετο σε αλλους.

Στεκομασταν στο κιγκλιδωμα εκεινο το απογευμα της Τριτης, στις 30 Ιανουαριου 1945, καθως το πλοιο ξεκινησε στις μια η ωρα. Ηταν θλιβερο να βλεπη κανεις μια ηλικιωμενη γυναικα γονατισμενη στην αποβαθρα, εχοντας τις αποσκευες διπλα της, ενω παρακαλουσε δυνατα: «Καπετανιε, παρε με κι εμενα! Σε παρακαλω! Σε παρακαλω!» Αλλα ηταν πολυ αργα γι’ αυτην.

Πως Σωθηκαμε

Στις επτα το απογευμα, ανοιξα το φινιστρινι, για να μπη λιγος καθαρος αερας. Κοιτωντας εξω στο σκοταδι, εβλεπα τα χαραγμενα νερα και αισθανομουν τον ψυχρο θαλασσιο αερα. Μικρα παχυα κομματια παγου επεπλεαν στο νερο. Η θερμοκρασια ηταν μηδεν βαθμοι Φαρεναϊτ (-18 βαθμοι. Κελσιου).

Ηταν το πρωτο μου ταξιδι και η σκεψις οτι βρισκομουν μακρυα στη Βαλτικη θαλασσα με τρομαζε. Πολλοι επιβαται ειχαν παθει ναυτια· εστεκοντο σε μεγαλες σειρες μπροστα απο τους χωρους ανακουφισεως, οι οποιοι ηδη μυριζαν απο εμετο. Ηταν μια αξεχαστη νυχτα. Αν μπορουσα να φαντασθω τι θα συνεβαινε!

Επειδη υπηρχε ο κινδυνος να μας επιτεθουν Ρωσικα υποβρυχια, μας ειπαν να μη βγαλωμε τα σωσιβια μας, ακομη και οταν τρωγαμε, και να παραμεινουμε ετσι ολη τη νυχτα. Μπορω ακομη να θυμηθω ποσο στενοχωρα αισθανομουν φορωντας το σωσιβιο μου στην τραπεζαρια. Την ωρα του υπνου δεν εβγαλα τα εσωρουχα μου και τις καλτσες μου και τοποθετησα το φορεμα μου πολυ κοντα για να μπορω γρηγορα να το φθασω. Δυστυχως, πολλοι επιβαται απετυχαν να παρουν στα σοβαρα την προειδοποιησι οπως εκανα εγω.

Ξαφνικα στις εννεα και 16 λεπτα ξυπνησαμε αποτομα. Τρεις τορπιλλες επληξαν το πλοιο. Τωρα ηταν ζητημα ζωης και θανατου. Επρεπε ν’ ανεβωμε στην κορυφη του καταστρωματος οσο το δυνατον πιο γρηγορα! Που ευρισκετο η πλησιεστερη εξοδος; Ευτυχως, γνωριζαμε την ακριβη της τοποθεσια. Μεσα σε δευτερολεπτα, οι διαδρομοι γεμισαν ασφυκτικα. Εκατονταδες ατομα παλευαν να βρουν τον δρομο για ν’ ανεβουν επανω. Αγωνιζοντο για τη ζωη τους. Εμεις φυγαμε μαζι με τους αλλους, χωρις να παρωμε τιποτα μαζι μας.

Για να μη βυθισθη το πλοιο, τα στεγανα μερη του πλοιου σε μερικα απο τα 12 υδατοστεγη διαμερισματα του, κλεισθηκαν αμεσως. Αυτο σημαινε βεβαιο θανατο για οσους ευρισκοντο ακομη εκει, διοτι τωρα ολοι οι δρομοι διαφυγης ειχαν διακοπη. Γι’ αυτους ο θανατος ηλθε γρηγορα, ενω για αλλους σταδιακα, σιγα σιγα. Μερικοι, δεν μπορεσαν να φθασουν στο πανω μερος του πλοιου επειδη εκειντο τραυματισμενοι η ζαλισμενοι καπου μεσα στο πλοιο. Αλλοι απο απελπισια—ποσοι δεν γνωριζω—αυτοκτονησαν.

Εν τω μεταξυ, ειχαμε φθασει στο παγωμενο καταστρωμα, γνωριζοντας οτι το πλοιο, που τωρα εγερνε πολυ προς τη μια πλευρα, δεν θα μπορουσε να συνεχιση να επιπλεη για πολυ ακομη. Κοντα σ’ εμας εστεκετο ενας νεαρος ναυτης, ο οποιος, αν και ηταν κιτρινος απο τον φοβο, φωναζε συνεχεια με μια σταθερη φωνη: «Δεν υπαρχει λογος για να πανικοβαλλεσθε. Πλοια διασωσεως θα ελθουν πολυ συντομα. Κρατηστε την ψυχραιμια σας.» Τον θυμαμαι ακομη. Εκανε το καλυτερο που μπορουσε για να καθησυχαση τους επιβατες. Πραγματι, ενδιεφερετο ανιδιοτελως για τη σωτηρια των αλλων.

Εν αντιθεσει μ’ αυτον, υπηρχε μια γυναικα η οποια συνεχως θρηνουσε: «Οι βαλιτσες μου! Οι βαλιτσες μου! Τα κοσμηματα μου! Ολα τα κοσμηματα μου βρισκονται εκει στην καμπινα. Εχασα τα παντα!» Αλλα θυμαμαι οτι αναρωτιομουν αν η ζωη πραγματι εχη λιγωτερη αξια απο τα κοσμηματα.

Ακριβως μπροστα απο μας ειδα τον εμπορο που ανεφερα προηγουμενως, ο οποιος ειχε καταφερει ν’ ανεβη επανω στο Γκουστλοφ. Στηριζοταν σε μια μικρη βαρκα, καπνιζοντας το «τελευταιο τσιγαρο,» οταν η βαρκα ξαφνικα γλιστρησε, στελνοντας αυτον και ολοκληρη την οικογενεια του, που εβγαζαν δυνατες κραυγες καθως γλιστρουσαν πανω στο κατηφορικο καταστρωμα, στα σκοτεινα νερα, που ηδη ειχαν γεμισει απο σωματα που κολυμπουσαν.

Η θεσις μας πολυ γρηγορα εγινε κρισιμη. Ο Κουρτ κι εγω ειχαμε παντρευθη πριν απο λιγο καιρο και αγαπιομασταν πολυ. Δεν θελαμε να πεθανωμε!

«Βλεπεις εκεινη τη μικρη σχεδια εκει;» μου εδειξε ο Κουρτ. «Πρεπει να προσπαθησωμε να φθασωμε εκει. Αυτη η σχεδια θα μας σωση.»

Πραγματι, ειδα οτι η σκεψις ηταν σωστη, αλλα ειδα και τα παγωμενα νερα. Μολονοτι ειχα ντυθη ζεστα—μακρυ παντελονι, χειμωνιατικο παλτο, και γαντια—ολοκληρο το ειναι μου επαναστατουσε στη σκεψι να πηδησω. Αρχισα να κλαιω. Ξαφνικα, ο συζυγος μου μ’ εσπρωξε πανω στο κιγκλιδωμα. Τωρα μονο η κατωφερης πλευρα του πλοιου μας χωριζε απο το νερο. Τι μας περιμενε κατω; Παλι δισταζα. Ο συζυγος μου προσπαθησε να με συνετιση: «Αν δεν πηδησουμε τωρα, θα χαθουμε!» φωναξε.

Για μια στιγμη σταθηκαμε αγκαλιαζοντας σφικτα ο ενας τον αλλο. Κατοπιν χερι με χερι, σαν ν’ ανεβαιναμε σε μια πιστα για ‘τομπογκαν,’ γλιστρησαμε πανω στην παγωμενη πλευρα του πλοιου πριν πεσωμε στο κενο για να ταξιδεψωμε ποιος ξερει ποσο μακρυα. Το παγωμενο νερο μας εκοψε την αναπνοη καθως πεσαμε επανω σ’ αυτο. Αλλα οταν τελικα ανεβηκαμε στην επιφανεια, ημαστε παλι μαζι, η σχεδια ηταν εκει κοντα!

Ηδη τα ποδια μου και οι βραχιονες μου ειχαν σχεδον παγωσει. Ηταν συνετο το οτι ειχα ντυθη τοσο ζεστα, επειδη αργοτερα διαπιστωσαμε οτι πολλα απο τα θυματα ειχαν παγωσει με αποτελεσμα να πεθανουν απο τα ψυχρα νερα. Τρεις ανδρες ευρισκοντο πανω στη σχεδια που θα μπορουσαν να μας ανεβασουν επανω. Εκει καθησαμε—τεσσερις ανδρες και μια γυναικα σε μια σχεδια στη μεση της Βαλτικης Θαλασσης. Τι θα συνεβαινε τωρα;

Ακριβως μια ωρα ειχε περασει απο τοτε που οι τορπιλες μας ειχαν κτυπησει. Ξαφνικα, για καποια ανεξηγητη αιτια, ολα τα φωτα πανω στο Γκουστλοφ αναψαν παλι. Τοτε, λαμποντας στο επακρον, σαν να επροκειτο να επαληθευση το ονομα του «πλοιο της χαρας,» βυθισθηκε. Εκεινο που εμεινε μονο ηταν τα παγωμενα νερα, ο θυελλωδης ανεμος, το απολυτο σκοταδι, η απελπιστικη καταστασις!

Η Διασωσις

Μεσα στο σκοταδι διακριναμε ενα πλοιο. Οι ελπιδες μας αυξηθηκαν. Οι ανδρες τραβωντας κουπι με ολη τους τη δυναμι, μας ωδηγησαν πιο κοντα. Μπορουσαμε τωρα να δουμε τη μορφη του πλοιου πιο καθαρα. Η διασωσις ηταν κοντα. Και τοτε κατι πολυ τρομακτικο συνεβη! Εκεινη τη στιγμη—αν και δεν το ξεραμε τοτε—ενα υποβρυχιο αναγκασε το πλοιο να εγκαταλειψη τη θεσι του, εγκαταλειποντας μας!

Αφου ειχαμε μεινει στη μικρη σχεδια επι μια ωρα και πλεον, ειδαμε παλι ενα πλοιο, ενα τορπιλλοβολο που ειχε ως χαρακτηριστικο γνωρισμα το Τ-36. Περιεβαλλετο απο σχεδιες και ατομα που κολυμπουσαν. Μπορουσαμε να ελπιζωμε; Πλησιασαμε πιο κοντα, αλλα δεν μπορουσαμε να φωναξωμε για βοηθεια· ειχαμε βραχνιασει παρα πολυ. Οσο οι ελπιδες μας αυξανοντο, τοσο μεγαλωνε η αποφασις μας να υπομεινουμε. Συντομα ειδαμε ατομα να κινουνται πανω στο πλοιο. Κατοπιν ακουσθηκε η φωνη καποιου: «Η κυρια πρωτα.»

Με τραβηξαν απο την παγωμενη πλευρα του πλοιου. Μολις με ανεβασαν στο πανω μερος του πλοιου δεν μπορουσα να περπατησω. Με αφησαν να γλιστρησω μεσα στο πλοιο, οπου καποια εξυπηρετικα χερια μου εβγαλαν τα βρεγμενα και μερικως παγωμενα ρουχα. Με τυλιξαν με ζεστες μαλλινες κουβερτες και με ωδηγησαν σε μια κουκεττα. Εκει μου εδωσαν κατι ζεστο να πιω.

Αλλα η αγωνια μου δεν σταματησε. Η διασωσις ειχε διακοπη αποτομα καθως σπευσαμε ν’ απομακρυνθουμε για ν’ αποφυγωμε μια πιθανη επιθεσι υποβρυχιου. Εξερρηγνυοντο βομβες βυθου. Στον ηχο καθε εκρηξεως, πεταγομουν απο την κουκεττα μου και προσευχομουν να πεθανω καλυτερα παρα να γυρισω πισω στο παγωμενο νερο.

Αλλα τι συνεβη με τον Κουρτ; Λιγα λεπτα μετα τη διασωσι μου, η βαρκα γυρισε και απομακρυνθηκε. Εκεινον τον ειχαν περισυλλεξει; Οταν ο γιατρος με πλησιασε για να με ρωτηση πως ημουν, του ειπα οτι δεν χρειαζομουν βοηθεια, αλλα ρωτησα αν μπορουσε να δη αν ο συζυγος μου ηταν στο πλοιο. Μου υποσχεθηκε οτι θα φροντιζε να μαθη. Ποσο ανακουφισθηκα οταν λιγο αργοτερα ακουσα απο το μεγαφωνο: «Προσοχη! Ενα μηνυμα για την Κυρια Χαμπις. Ο συζυγος σας ειναι ασφαλης και βρισκεται στο δωματιο . . . » Ξεχνω τον αριθμο του δωματιου τωρα.

Εβαλα ο,τι ρουχα βρηκα μπροστα μου, επειδη τα πραγματα μου ευρισκοντο στο μηχανοστασιο για να στεγνωσουν. Ο Κουρτ θα εμεινε εκπληκτος οταν ειδε ξαφνικα τη συζυγο του να στεκη μπροστα του φορωντας τη στολη του πρωτου υποπλοιαρχου! Για πολλη ωρα κανενας απο τους δυο μας δεν μιλουσε. Καθομαστε εκει, κρατωντας σφικτα ο ενας τον αλλον. Δεν μπορουσαμε να το πιστεψωμε. Ειχαμε σωθη!

Παταμε σε Στερεο Εδαφος

Συμφωνα με τις στατιστικες, μονο 800 με 900 ατομα διασωθησαν. Το πλοιο που μας εσωσε ειχε περισυλλεξει 564 επιζωντες. Τι συγκινητικη ηταν η στιγμη οταν αφησαμε το πλοιο στο Σασνιτζ και απολαυσαμε για μια φορα ακομη το αισθημα να πατουμε σε στερεο εδαφος!

Υπηρχαν πολλες αξιοσημειωτες διασωσεις και συγκινητικες επανενωσεις. Μια τραυματισμενη γυναικα, που ηταν στενοχωρημενη για τα χαμενα παιδια της, τα βρηκε και τα τεσσερα ζωντανα. Χαρηκαμε επισης για μια μητερα και για το μωρο της, ηλικιας 6 μηνων, που επεζησαν απ’ αυτη τη δοκιμασια χωρις να παθουν τιποτα. Ποσο ευγνωμονες ημεθα που βρισκομαστε μεταξυ των επιζωντων σ’ ενα απο τα χειροτερα ναυαγια της ιστοριας! Ειχαμε χασει ολα τα υλικα μας υπαρχοντα σ’ εκεινο το εκτο ετος του παγκοσμιου πολεμου—ενδυματα, υφασματα, κοσμηματα και σπουδαια χαρτια, πιστοποιητικα, διπλωματα, βιβλιαρια καταθεσεων. Αλλα ημασταν ζωντανοι! Περιπου 5.000 η 6.000 αλλα ατομα δεν ειχαν αυτη την τυχη. Αναρωτιομουν γιατι. Γιατι; Γιατι;

Η Απαντησις

Επι εβδομαδες μετα απ’ αυτο, ακουγα ακομη εκεινες τις τρομακτικες κραυγες, το βουητο του νερου, τη λυπητερη βοη του ανεμου. Η ζωη πρεπει να ειναι πολυτιμη και αξιολογη πραγματι, σκεπτομουν, αφου κανεις δεν θελει να πεθανη.

Αν και πιστευα στον Θεο και ο συζυγος μου σεβοταν τη Βιβλο, δεν ημασταν θρησκευομενα ατομα. Ωστοσο η ερωτησις που με απασχολουσε, ηταν: «Πως μπορεσε ο Θεος να επιτρεψη να συμβη μια τετοια τραγωδια;» Με ειλικρινεια ζητουσα μια απαντησι και αυτη η απαντησις ηλθε, μολονοτι περασαν 10 χρονια απο τοτε.

Μεσω μιας Γραφικης μελετης με τους Μαρτυρες του Ιεχωβα, εμαθα οτι ο Θεος προσωρινα μονο επιτρεπει τετοιες τραγωδιες που προκαλουνται απο ανθρωπινη βια. Και τουτο για ενα λογο, οπως εμαθα απο τη Γραφη. Συντομα, ομως, κατω απο την κυβερνησι της βασιλειας του Θεου, αυτα τα θλιβερα γεγονοτα δεν θα συμβουν ποτε παλι. Εμαθα οτι μια παγκοσμια αλλαγη πλησιαζει!

Η Βιβλος καθαρα διδασκει οτι ο Παντοδυναμος Θεος θα εισαγαγη τη δικαια κυβερνησι του τερματιζοντας αυτο το διεφθαρμενο συστημα. Πολυ ξαφνικα, και, για πολλους, το ιδιο απροσδοκητα οπως βυθισθηκε και το Γκουστλοφ, ολοκληρο το παγκοσμιο πονηρο συστημα θα καταστραφη. (Δαν. 2:44· 1 Ιωαν. 2:15-17· 2 Πετρ. 3:7) Αλλα ημουν επισης ευτυχης οταν εμαθα οτι ο Θεος κανει αφθονες προμηθειες ωστε εκεινοι που πραγματικα επιθυμουν να επιζησουν, και που θελουν να κανουν τα αναγκαια βηματα προς αυτη την κατευθυνσι, θα επιζησουν απ’ αυτη την καταστροφη για ν’ απολαυσουν το δικαιο νεο συστημα πραγματων που θ’ ακολουθηση.—2 Πετρ. 3:13· Αποκαλ. 21:3, 4.

Σημερα, 30 χρονια αργοτερα, ο συζυγος μου κι εγω δεν εχομε ξεχασει τους ανθρωπους που μας βοηθησαν να σωθουμε. Υποκινουμενοι απο ενα πνευμα υποβοηθησεως και με κινδυνο της ζωης τους, εκρεμοντο σε σχοινια και σχοινενιες σκαλες πανω απο την επιφανεια της θαλασσης και περιμαζευαν μισοπεθαμενα πτωματα απο την ταραχωδη και παγωμενη θαλασσα. Το ζωοσωτηριο εργο τους ειχε ως αποτελεσμα να σωθουν πολλα ατομα απο βεβαιο θανατο. Οι ανιδιοτελεις και ολοκαρδιες προσπαθειες τους αποτελουν θαυμασιο παραδειγμα για μας σημερα, διοτι, κηρυττοντας το ευαγγελιο της βασιλειας του Θεου, κι εμεις, επισης, μπορουμε να βοηθησωμε ατομα να σωθουν απο βεβαιο θανατο στην επερχομενη παγκοσμια καταστροφη. Τωρα που τα τρια μας παιδια εχουν μεγαλωσει, δαπανουμε ολο τον χρονο μας σ’ αυτο το σπουδαιο εργο κηρυγματος. Ο συζυγος μου υπηρετει ως περιοδευων επισκοπος των Μαρτυρων του Ιεχωβα απο το 1971.

Η επιθυμια μας, αν ειναι θελημα του Ιεχωβα, ειναι ν’ αποκτησωμε ζωη στο νεο του συστημα και να γνωρισθουμε με μερικους απο τους συνεπιβατες μας στο Γκουστλοφ, οι οποιοι δεν ησαν μεταξυ των επιζωντων. Αυτη την ελπιδα τη βασιζομε στην υποσχεσι της Γραφης στην Αποκαλυψι 20:13: «Και εδωκεν η θαλασσα τους εν αυτη νεκρους.» Επειτα, σ’ εκεινη την ευτυχισμενη ημερα της αναστασεως, ελπιζομε να μπορεσουμε να τους μιλησωμε για τα αγαθα νεα, οτι η βασιλεια του Θεου κυβερνα, κατω απο την οποια μπορουν ν’ απολαυσουν ασφαλεια και να εχουν την ευκαιρια ν’ αποκτησουν αιωνια σωτηρια.—Απο συνεργατη

g78 22/10 16-20

Recommended For You