Πια ειναι η σχεση των Νεφιλειμ με τους Θεους και τους Ημιθεους των Αρχαιων Ελληνων;

Σχετικα με τους ελληνικους μυθους, ειναι ενδιαφερον το πως η Αγια Γραφη φωτιζει την πιθανη η και προφανη προελευση τους. Οπως δειχνουν τα εδαφια Γενεση 6:1-13, πριν απο τον Κατακλυσμο αγγελικοι γιοι του Θεου ηρθαν στη γη, προφανως αφου υλοποιηθηκαν προσλαμβανοντας ανθρωπινη μορφη, και κατοικησαν με ομορφες γυναικες. Αυτοι απεκτησαν παιδια που ονομαζονταν Νεφιλειμ, η Καταρριπτοντες, δηλαδη «αυτοι που κανουν αλλους να πεσουν».

Το αποτελεσμα αυτης της αφυσικης ενωσης πνευματικων πλασματων με ανθρωπους και της δημιουργιας ενος υβριδικου γενους ηταν μια γη που γεμισε ανηθικοτητα και βια. (Παραβαλε Ιου 6· 1Πε 3:19, 20· 2Πε 2:4, 5· βλεπε ΝΕΦΙΛΕΙΜ.) Οπως και αλλοι ανθρωποι της μετακατακλυσμιαιας εποχης, ετσι και ο Ιαυαν, ο προγεννητορας των Ελληνων, αναμφιβολα ειχε ακουσει την ιστορια των προκατακλυσμιαιων χρονων και των συνθηκων που επικρατουσαν τοτε, πιθανως απο τον πατερα του τον Ιαφεθ ο οποιος ειχε επιζησει απο τον Κατακλυσμο. Προσεξτε τωρα τι αποκαλυπτουν τα συγγραμματα που αποδιδονται στον Ομηρο και στον Ησιοδο

Οι πολυαριθμοι θεοι και θεες τους οποιους περιγραφουν ειχαν ανθρωπινη μορφη και εξαιρετικη ομορφια, παροτι συχνα ηταν γιγαντοσωμοι και υπερανθρωπινοι. Ετρωγαν, επιναν, κοιμουνταν, ειχαν σεξουαλικες σχεσεις μεταξυ τους η ακομη και με ανθρωπους, ζουσαν ως οικογενειες, φιλονικουσαν και πολεμουσαν, αποπλανουσαν και βιαζαν. Αν και υποτιθεται οτι ηταν αγιοι και αθανατοι, ηταν ικανοι για καθε ειδους δολο και εγκλημα. Κυκλοφορουσαν αναμεσα στους ανθρωπους ειτε ορατα ειτε αορατα. Μεταγενεστεροι Ελληνες συγγραφεις και φιλοσοφοι προσπαθησαν να αφαιρεσουν απο τις αφηγησεις του Ομηρου και του Ησιοδου μερικες απο τις πιο αχρειες πραξεις που αποδιδονταν στους θεους.

Αυτες οι αφηγησεις ισως αντικατοπτριζουν, αν και με πολυ διογκωμενο, διανθισμενο και διαστρεβλωμενο τροπο, την αυθεντικη αφηγηση της Γενεσης για τις προκατακλυσμιαιες συνθηκες. Μια αλλη αξιοσημειωτη αντιστοιχια ειναι οτι, εκτος απο τους κυριοτερους θεους, οι ελληνικοι μυθοι περιγραφουν και ημιθεους η ηρωες, οι οποιοι ειχαν και θεϊκη και ανθρωπινη καταγωγη. Αυτοι οι ημιθεοι ειχαν υπερανθρωπινη δυναμη αλλα ηταν θνητοι (ο Ηρακλης ηταν ο μονος απο αυτους στον οποιο παραχωρηθηκε το προνομιο να αποκτησει αθανασια). Οι ημιθεοι, λοιπον, παρουσιαζουν αξιοσημειωτη ομοιοτητα με τους Νεφιλειμ τους οποιους περιγραφει η αφηγηση της Γενεσης.

Επισημαινοντας αυτη τη βασικη αντιστοιχια, ο ανατολιστης Ε. Α. Σπαϊζερ αναγει τη θεματολογια των ελληνικων μυθων στη Μεσοποταμια. (Η Παγκοσμια Ιστορια του Εβραϊκου Λαου [The World History of the Jewish People], 1964, Τομ. 1, σ. 260) Η Μεσοποταμια ηταν η περιοχη οπου βρισκοταν η Βαβυλωνα και η αφετηρια απο οπου εξαπλωθηκε η ανθρωποτητα μετα τη συγχυση της γλωσσας των ανθρωπων.—Γε 11:1-9.

Οι κυριοτεροι θεοι των αρχαιων Ελληνων λεγεται οτι κατοικουσαν ψηλα στο ορος Ολυμπος (υψους 2.917 μ.), το οποιο βρισκεται Ν της Βεροιας. (Ο Παυλος ηταν πολυ κοντα στις πλαγιες του Ολυμπου οταν διακονουσε τους Βεροιεις κατα τη δευτερη ιεραποστολικη περιοδεια του· Πρ 17:10.) Σε αυτους τους Ολυμπιους θεους συγκαταλεγοταν ο Διας (τον οποιο οι Ρωμαιοι αποκαλουσαν Γιουπιτερ· Πρ 28:11), ο θεος του ουρανου, η Ηρα (η ρωμαϊκη Γιουνο), συζυγος του Δια, η Γη η Γαια, η θεα της γης, η οποια αποκαλουνταν και Μεγαλη Μητερα, ο Απολλων, ο θεος του ηλιου, καθως και θεος του αιφνιδιου θανατου, ο οποιος τοξευε με τα θανατηφορα βελη του απο μακρια, η Αρτεμις (η ρωμαϊκη Ντιανα), η θεα του κυνηγιου—η λατρεια μιας αλλης Αρτεμιδος, θεας της γονιμοτητας, ηταν πολυ διαδεδομενη στην Εφεσο (Πρ 19:23-28, 34, 35)—ο Αρης (ο ρωμαϊκος Μαρς), ο θεος του πολεμου, ο Ερμης (ο ρωμαϊκος Μερκουριους), ο θεος των ταξιδιωτων, του εμποριου και του λογου, ο αγγελιοφορος των θεων (στα Λυστρα της Μικρας Ασιας οι ανθρωποι αποκαλουσαν τον Βαρναβα «Δια, τον δε Παυλο Ερμη, επειδη αυτος επαιρνε την πρωτοβουλια στο λογο»· Πρ 14:12), η Αφροδιτη (η ρωμαϊκη Βενους), η θεα της γονιμοτητας και του ερωτα, η οποια θεωρειται «αδελφη της ασσυροβαβυλωνιακης Ισταρ και της συροφοινικικης Ασταρτης» (Ελληνικη Μυθολογια [Greek Mythology], του Π. Χαμλιν, Λονδινο, 1963, σ. 63), και πολλοι αλλοι θεοι και θεες. Στην πραγματικοτητα, καθε πολη-κρατος φαινεται οτι ειχε τους δικους της κατωτερους θεους, οι οποιοι λατρευονταν συμφωνα με τα τοπικα εθιμα.

*** it-1 σ. 927-928 Ελλαδα, Ελληνες ***

Recommended For You