Μεταναστευση—Ονειρα και Πραγματικοτητα Σε Αναζητηση μιας Καλυτερης Ζωης

imagesΟ ΤΖΟΡΤΖ βρισκοταν σε απογνωση. Δεν μπορουσε καλα καλα να θρεψει την οικογενεια του. Οι γειτονες του αρρωσταιναν ο ενας μετα τον αλλον και μερικοι λιμοκτονουσαν. Αλλα λιγες εκατονταδες χιλιομετρα πιο νοτια βρισκοταν μια πλουσιοτερη χωρα. “Θα μετακομισω εκει, θα βρω δουλεια και μετα θα φερω και την οικογενεια μου”, σκεφτοταν ο Τζορτζ.

Και η Πατρισια επισης ονειρευοταν μια καινουρια ζωη στο εξωτερικο. Ηταν ανεργη και δεν υπηρχαν πολλες ευκαιριες στον τοπο της. Μαζι με το φιλο της αποφασισαν να ταξιδεψουν απο τη Νιγηρια στην Αλγερια με προορισμο την Ισπανια, μη εχοντας ιδεα για το ποσο επιπονο θα ηταν το ταξιδι μεσα στη Σαχαρα. «Ημουν εγκυος», λεει η Πατρισια, «και ηθελα παση θυσια να προσφερω μια καλυτερη ζωη στο παιδι μου».

Η Ρεϊτσελ ηθελε να κανει μια καινουρια αρχη στην Ευρωπη. Ειχε χασει τη δουλεια της στις Φιλιππινες, και οι συγγενεις της τη διαβεβαιωναν οτι στο εξωτερικο θα ηταν πανευκολο να βρει δουλεια ως οικιακη βοηθος. Δανειστηκε, λοιπον, χρηματα για το αεροπορικο εισιτηριο και αποχαιρετησε το συζυγο και την κορη της με την υποσχεση: «Θα ειναι μονο για λιγο».

Υπολογιζεται οτι πανω απο 200 εκατομμυρια ανθρωποι σαν τον Τζορτζ, την Πατρισια και τη Ρεϊτσελ εχουν μετακομισει στο εξωτερικο τις προσφατες δεκαετιες. Παροτι μερικοι αναγκαστηκαν να φυγουν λογω πολεμου, φυσικων καταστροφων η καταπιεσης και διακρισεων, οι περισσοτεροι εχουν μετακομισει για οικονομικους λογους. Με τι προβληματα παλευουν στην καινουρια τους πατριδα; Βρισκουν ολοι την καλυτερη ζωη που λαχταρουν; Πως επηρεαζονται τα παιδια οταν ο ενας γονεας φευγει αναζητωντας καλυτερο εισοδημα; Προσεξτε τις απαντησεις που ακολουθουν.

Το Ταξιδι και η Προσαρμογη

Η πρωτη δυσκολια της μεταναστευσης ειναι πολλες φορες αυτο καθαυτο το ταξιδι. Ο Τζορτζ, που αναφερθηκε στο πρωτο αρθρο, διενυσε εκατονταδες χιλιομετρα εχοντας ελαχιστα τροφιμα μαζι του. «Το ταξιδι ηταν σκετος εφιαλτης», θυμαται. Πολλοι μεταναστες δεν φτανουν καν στον προορισμο τους.

Η Πατρισια ειχε στοχο να παει στην Ισπανια. Διεσχισε ολοκληρη την Ερημο Σαχαρα στην καροτσα ενος ανοιχτου φορτηγου. «Ημασταν 25 ανθρωποι στριμωγμενοι σε εκεινο το φορτηγο, και το ταξιδι απο τη Νιγηρια στην Αλγερια κρατησε μια εβδομαδα. Καθ’ οδον βλεπαμε πολλα πτωματα, καθως και ανθρωπους που περιπλανιουνταν στην ερημο περιμενοντας το θανατο. Οπως φαινεται, μερικοι φορτηγατζηδες εγκαταλειπουν ασπλαχνα τους επιβατες τους στο δρομο».

Η Ρεϊτσελ τα καταφερε καλυτερα απο τον Τζορτζ και την Πατρισια, εφοσον πηγε αεροπορικως στην Ευρωπη οπου βρηκε δουλεια ως οικιακη βοηθος. Αλλα ποτε δεν ειχε φανταστει ποσο θα της ελειπε η κορουλα της που ηταν μολις δυο χρονων. «Καθε φορα που εβλεπα μια μητερα να φροντιζει το παιδακι της, σπαραζε η καρδια μου», θυμαται.

Ο Τζορτζ εκανε αγωνα να προσαρμοστει στη νεα του πατριδα. Περασαν μηνες προτου καταφερει να στειλει καποια χρηματα στους δικους του. «Πολλες νυχτες, ενιωθα τοσο μονος και απελπισμενος ωστε ξεσπουσα σε κλαματα», παραδεχεται.

Επειτα απο αρκετους μηνες στην Αλγερια, η Πατρισια εφτασε στα συνορα με το Μαροκο. Η ιδια αφηγειται: «Εκει γεννησα την κορουλα μου. Επρεπε να κρυβομαι απο τους σωματεμπορους που αρπαζουν μεταναστριες και τις εξαναγκαζουν στην πορνεια. Τελικα, μαζεψα τα χρηματα που χρειαζονταν για να περασω απεναντι στην Ισπανια. Το ταξιδι ηταν πολυ επικινδυνο. Μας φορτωσαν σε ενα σαπιοκαραβο που ουτε κατα διανοια δεν ηταν φτιαγμενο για τοσο κοσμο. Καθε τοσο γεμιζε νερα και επρεπε να τα αδειαζουμε με τα παπουτσια μας! Οταν τελικα πιασαμε στερια, δεν μπορουσα να παρω τα ποδια μου απο την εξαντληση».

Βεβαια, οι επιδοξοι μεταναστες πρεπει να λαβουν υποψη περισσοτερα πραγματα απο τους πιθανους κινδυνους του ταξιδιου. Θα πρεπει επισης να σκεφτουν τους γλωσσικους και τους πολιτισμικους φραγμους που ισως θα συναντησουν στην καινουρια τους χωρα, καθως και τη δαπανη και τις περιπλοκες νομικες διαδικασιες που απαιτουνται οταν προσπαθει να παρει καποιος υπηκοοτητα η αδεια παραμονης. Οσοι δεν καταφερνουν να νομιμοποιησουν την παραμονη τους στη χωρα συνηθως δυσκολευονται να εξασφαλισουν καλη εργασια, αξιοπρεπη στεγη, εκπαιδευση η υγειονομικη περιθαλψη. Ισως επισης δυσκολευονται να βγαλουν αδεια οδηγησης η να ανοιξουν τραπεζικο λογαριασμο. Επιπλεον, οι μεταναστες που δεν εχουν χαρτια γινονται συχνα αντικειμενο εκμεταλλευσης, ισως ως φτηνα εργατικα χερια.

Κατι αλλο που αξιζει να σκεφτειτε ειναι τα ιδια τα χρηματα. Αληθεια, ποση ασφαλεια μπορουν να προσφερουν; Η Αγια Γραφη δινει την εξης σοφη συμβουλη: «Μην αγωνιζεσαι να γινεις πλουσιος· μ’ αυτο ας μην απασχολειται ο νους σου. Μολις στρεψεις τα ματια σου στον πλουτο, χανεται· κανει φτερα και σαν αετος στον ουρανο πεταει». (Παροιμιες 23:4, 5, Η Αγια Γραφη—Μεταφραση απο τα Πρωτοτυπα Κειμενα) Να θυμαστε επισης οτι οι μεγαλυτερες αναγκες μας ειναι για πραγματα που δεν αγοραζονται με χρηματα—αγαπη, συναισθηματικη ασφαλεια και οικογενειακη ενοτητα. Τι κριμα που μερικοι γονεις επιτρεπουν στην επιθυμια για χρηματα να παραγκωνιζει την αγαπη τους για το συντροφο τους η οποιαδηποτε στοργη νιωθουν για τα παιδια τους!—2 Τιμοθεο 3:1-3.

Ως ανθρωποι, εχουμε και πνευματικες αναγκες. (Ματθαιος 5:3) Συνεπως, οι υπευθυνοι γονεις κανουν ο,τι περναει απο το χερι τους για να εκπληρωνουν τη θεοδοτη ευθυνη που εχουν να διδασκουν τα παιδια τους για τον Θεο, το σκοπο του και τους κανονες του.—Εφεσιους 6:4.

Μια Ενωμενη Οικογενεια—Κατι Σημαντικοτερο απο τα Χρηματα

Οι ιστοριες των μεταναστων ισως διαφερουν, αλλα πολλες εχουν εναν κοινο παρονομαστη, οπως φαινεται απο τις περιπτωσεις του Τζορτζ, της Ρεϊτσελ και της Πατρισια που αναφερθηκαν προηγουμενως. Η οικογενεια υποφερει οταν ενας γονεας φευγει η οταν καποιος αφηνει πισω το γαμηλιο συντροφο του, και μπορει να περασουν χρονια ολοκληρα προτου ξανασμιξει η οικογενεια. Στην περιπτωση του Τζορτζ, ο αποχωρισμος κρατησε πανω απο τεσσερα χρονια.

Η Ρεϊτσελ γυρισε τελικα στις Φιλιππινες για να παρει την κορη της που την ειχε στερηθει σχεδον πεντε χρονια. Οσο για την Πατρισια, καταφερε να φτασει στην Ισπανια με την κορουλα της στην αγκαλια. «Αυτη ειναι ολη μου η οικογενεια, οποτε τη φροντιζω σαν τα ματια μου», λεει.

Πολλοι μεταναστες προσπαθουν με νυχια και με δοντια να τα καταφερουν στην καινουρια τους χωρα παρα τη μοναξια, τις οικονομικες αναποδιες και τον παρατεταμενο αποχωρισμο απο τους δικους τους. Εχουν επενδυσει τοσο πολλα σε αυτη τη μετακινηση, ωστε οταν τα πραγματα δεν πανε καλα, ελαχιστοι εχουν το θαρρος να παραδεχτουν την ηττα τους και να αντιμετωπισουν τον εξευτελισμο και την ταπεινωση που ισως τους περιμενει στην επιστροφη.

Καποιος που ειχε αυτο το θαρρος ηταν ο Αλαν απο τις Φιλιππινες. Βρηκε καλη δουλεια στην Ισπανια, αλλα επειτα απο 18 μηνες γυρισε πισω. «Μου ελειπε αφανταστα η γυναικα μου και η κορουλα μου», λεει. «Αποφασισα οτι δεν θα ξαναδουλευα ποτε στο εξωτερικο παρα μονο αν μπορουσαμε να μεταναστευσουμε οικογενειακως. Και τελικα αυτο καναμε. Η οικογενεια μετραει πολυ περισσοτερο απο τα χρηματα».

Υπαρχει και κατι αλλο που μετραει περισσοτερο απο τα χρηματα, οπως διαπιστωσε η Πατρισια. Οταν εφτασε στην Ισπανια, ειχε στα πραγματα της και μια «Καινη Διαθηκη», δηλαδη τις Χριστιανικες Ελληνικες Γραφες. «Την ειχα για φυλαχτο», λεει. «Επειτα γνωρισα μια κυρια που ηταν Μαρτυρας του Ιεχωβα. Στο παρελθον, δεν ενδιαφερομουν να συζητησω με εκπροσωπους αυτης της θρησκειας. Την κατεκλυσα, λοιπον, με ενα σωρο ερωτησεις για να αποδειξω οτι οι πεποιθησεις της ηταν λαθος. Αντιθετα, ομως, με αυτο που φανταζομουν, εκεινη ηταν σε θεση να υποστηριξει τα πιστευω της και απαντουσε σε ολες μου τις ερωτησεις απευθειας απο τη Γραφη».

Η Πατρισια εμαθε οτι η διαρκης ευτυχια και η βεβαιη ελπιδα για το μελλον εξαρτωνται, οχι απο την τοποθεσια η τα χρηματα, αλλα απο τη βαθια γνωση για τον Θεο και το σκοπο του για εμας. (Ιωαννης 17:3) Εμαθε επισης οτι ο αληθινος Θεος εχει ονομα—Ιεχωβα. (Ψαλμος 83:18) Επιπλεον, διαβασε στην Αγια Γραφη οτι ο Θεος συντομα θα εξαλειψει εντελως τη φτωχεια μεσω της κυβερνησης της Βασιλειας του με Βασιλια τον Ιησου Χριστο. (Δανιηλ 7:13, 14) Τα εδαφια Ψαλμος 72:12, 14 λενε: «[Ο Ιησους] θα ελευθερωσει τον φτωχο που κραυγαζει για βοηθεια, καθως και τον ταλαιπωρημενο και τον αβοηθητο. Απο την καταδυναστευση και τη βια θα απολυτρωσει τις ψυχες τους».

Θα θελατε να αφιερωσετε λιγο χρονο για να εξετασετε την Αγια Γραφη; Αυτο το βιβλιο θεϊκης σοφιας θα σας βοηθαει να βαζετε σωστες προτεραιοτητες, να παιρνετε σοφες αποφασεις και να υπομενετε οποιεσδηποτε τωρινες δοκιμασιες με χαρα και ελπιδα.—Παροιμιες 2:6-9, 20, 21.

ΕΝΑΣ ΑΡΧΑΙΟΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ

«Η μεταναστευση . . . ειναι η παλιοτερη δραση κατα της φτωχειας», εγραψε ο οικονομολογος Τζ. Κ. Γκαλμπρεϊθ. Αυτη τη λυση διαλεξε και ο πατριαρχης Ιακωβ, ο προπατορας του εθνους του Ισραηλ. Μια πεινα στη Χανααν αναγκασε εκεινον και την ευρυτερη οικογενεια του, σχεδον 70 ατομα, να μετακομισουν στην Αιγυπτο οπου εμειναν πολυ καιρο. (Γενεση 42:1-5· 45:9-11· 46:26, 27) Μαλιστα ο Ιακωβ πεθανε εκει, και οι απογονοι του εμειναν στην Αιγυπτο περιπου 200 χρονια προτου επιστρεψουν στη Χανααν.

[Πλαισιο στη σελιδα 8]

«ΚΑΙ ΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΔΙΝΑΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΧΑΝ ΠΑΡΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ»

«Οταν η μαμα μου μας αφησε—εμενα και τις δυο μικροτερες αδελφες μου—και εφυγε για την Ευρωπη, ημουν 9 χρονων», λεει η Αιρεν, η οποια ειναι απο τις Φιλιππινες. «Μας υποσχεθηκε καλυτερο φαγητο, καλυτερη εκπαιδευση και καλυτερο σπιτι. Θυμαμαι σαν τωρα τη μερα που εφυγε. Με αγκαλιασε και μου ειπε να προσεχω τις αδελφες μου, τη Ρια και τη Σουλαμαϊτ. Τα δακρυα μου ετρεχαν ποταμι για πολυ καιρο.

»Τεσσερα χρονια μετα, εφυγε και ο πατερας μας για να παει κοντα στη μητερα μας. Οσο ηταν μαζι μας, προσπαθουσα να τον ακολουθω οπου και αν πηγαινε. Οταν ηρθε η ωρα του αποχωρισμου, οι αδελφες μου και εγω ημασταν γαντζωμενες πανω του μεχρι που ανεβηκε στο λεωφορειο. Για αλλη μια φορα, εκλαιγα απαρηγορητα για πολυ καιρο».

Η Σουλαμαϊτ, η μικροτερη απο τις τρεις, θυμαται: «Οταν η Αιρεν ηταν εννια χρονων, εγινε, σαν να λεγαμε, η μητερα μου. Ηταν το αποκουμπι μου για ολα μου τα προβληματα, και εκεινη με εμαθε να πλενω τα ρουχα μου, να στρωνω το κρεβατι μου, και ολα τα σχετικα. Οταν μας τηλεφωνουσαν οι γονεις μας, προσπαθουσα μερικες φορες να τους εξηγησω πως νιωθω, αλλα δεν εβρισκα τα λογια. Δεν νομιζω πως με καταλαβαιναν παντα.

»Οι αλλοι με ρωτουσαν συχνα αν μου ελειπαν οι γονεις μου. “Μα βεβαια”, απαντουσα. Αλλα για να ειμαι ειλικρινης, ουτε που θυμομουν καλα καλα τη μητερα μου. Βλεπετε, εφυγε οταν ημουν τεσσαρων χρονων, και συνηθισα να ζω με την απουσια της».

Η Αιρεν λεει: «Οταν ημουν 16 χρονων, ξεκινησαμε να παμε να μεινουμε με τους γονεις μας. Πετουσα απο τη χαρα μου! Αλλα οταν φτασαμε, συνειδητοποιησα οτι ημασταν πια σχεδον ξενοι».

Η Ρια προσθετει: «Ο,τι με απασχολουσε το κρατουσα μεσα μου. Ημουν συνεσταλμενη εκ φυσεως και δυσκολευομουν να δειξω στοργη. Στις Φιλιππινες, μεναμε με το θειο και τη θεια μας που ειχαν και τρια δικα τους παιδια. Αν και μας φροντιζαν, δεν ηταν σαν πραγματικοι μας γονεις».

Η Αιρεν κλεινει λεγοντας: «Οσο ημασταν μια φτωχη οικογενεια, δεν υποφεραμε—ποτε δεν πεινασαμε. Αλλα οι αδελφες μου και εγω υποφεραμε οταν οι γονεις μας μας αφησαν και εφυγαν. Η οικογενεια μας εχει ξανασμιξει εδω και πεντε χρονια, αλλα ολος αυτος ο καιρος που ημασταν χωρια εχει αφησει πανω μας τα σημαδια του. Ξερουμε οτι οι γονεις μας μας αγαπουν. Αλλα και τι δεν θα διναμε για να μην ειχαν παρει αυτη την αποφαση».

*** g 2/13 σ. 6-9 Μεταναστευση—Ονειρα και Πραγματικοτητα ***

Recommended For You