Η ιστορια της Θανατικης Ποινης

Η θανατικη ποινη ειναι τοσο παλια οσο και οι ανθρωπινες κοινωνιες. Αρχικα ειχε θρησκευτικο χαρακτηρα, κυριως με την μορφη θυσιας, ενω ιδιαιτερα διαδεδομενη ηταν η αντεκδικηση (βεντετα). Με την ισχυροποιηση ομως της κρατικης εξουσιας και με τον χαρακτηρισμο ως εγκληματος καθε πραξης που διαταρασσει την κοινωνικη ειρηνη, η θανατικη ποινη, ως η «εσχατη των ποινων», απεκτησε ανταποδοτικο χαρακτηρα για τον δραστη και παραδειγματικο για τους υπηκοους του μοναρχη.

Απο την εποχη του Διαφωτισμου και εως τις μερες μας η θανατικη ποινη προκαλει εντονες συζητησεις ως προς την σκοπιμοτητα και την ορθοτητα της. Η συγχρονη αντιληψη εδραζεται στην αποψη, οτι η ποινη δεν πρεπει να εχει ανταποδοτικο χαρακτηρα και να επιβαλλεται χαριν του εκφοβισμου η παραδειγματισμου αλλων πολιτων, αλλα επανορθωτικο χαρακτηρα για τον δραστη. Σκοπος που αναιρειται με την αφαιρεση της ζωης του.

Κατα την αρχαιοτητα οι κοινωνιες θεσμοποιησαν διαφορους τροπους εκτελεσης των θανατοποινιτων: Οι Βαβυλωνιοι την πυρα, τον πνιγμο και τον ανασκολοπισμο, οι Περσες και οι Ρωμαιοι την σταυρωση, οι Εβραιοι την σταυρωση και τον λιθοβολισμο και οι Αιγυπτιοι ολα τα παραπανω και επιπλεον τον απαγχονισμο, τον πνιγμο και τον αποκεφαλισμο. Πολλοι απο τους τροπους αυτους διατηρηθηκαν για πολλους αιωνες με την προσθηκη στα νεωτερα χρονια του τυφεκισμου.

Οι Αρχαιοι Ελληνες ειχαν επιλεξει για την εκτελεση των εγκληματιων τον λιθοθολισμο, το κατακρημνισμα (Καιαδας), το δηλητηριο (το κωνειο στο Σωκρατη) και τον αποτυμπανισμο για σοβαρα αδικηματα εναντιον του δημου στην Αθηνα. Ο ορος προερχεται απο την λεξη τυμπανο, που δηλωνε μια μακρια σανιδα πανω στην οποια εδεναν τον λαιμο και τα ακρα του καταδικου, χωρις να ειναι γνωστος ο τροπος θανατωσης. Εχουν διατυπωθει οι εκδοχες του αποκεφαλισμου, της θραυσης του κρανιου με ροπαλο η απλη προσδεση και ο θανατος του απο πεινα και διψα. Το 1915, ανακαλυφθηκε στο Φαληρικο Δελτα ενα ταφος 17 καταδικων που ειχαν εκτελεσθει με αποτυμπανισμο.

Στην μετεπαναστατικη Ελλαδα η θανατικη ποινη εκτελουνταν δια τυφεκισμου στο Παλαμηδι, με τον Καποδιστρια να δειχνει συχνα επιεικεια. Επι Οθωνος εισηχθη η λαιμητομος με πρωτο θυμα τον ληστοπειρατη Μητρομαργαριτη. Η ελλειψη δημιων, εξαιτιας της αποστροφης των Ελληνων για το επαγγελμα, αναγκασε τις αρχες να επαναφερουν διαζευκτικα τον τυφεκισμο το 1846. Στην βραχυβια δικτατορια του στρατηγου Παγκαλου εφαρμοστηκε ο απαγχονισμος για επανελθει αμεσως μετα ο τυφεκισμος.

Η πρωτη γυναικα που αντιμετωπισε το εκτελεστικο αποσπασμα στα ελληνικα ποινικα χρονικα ηταν η σλαβοφωνη νηπιαγωγος Ειρηνη Γκινη η Μιρκα Γκινοβα απο την Καστορια. Πολεμωντας στις γραμμες του ΕΛΑΣ και στην συνεχεια του ΣΝΟΦ ,κατα την διαρκεια του Εμφυλιου Πολεμου, συνεληφθη, καταδικασθηκε σε θανατο απο στρατοδικειο και εκτελεστηκε σε ηλικια 30 ετων, στις 26 Ιουλιου 1946. Η πρωτη γυναικα που εκτελεστηκε εν καιρω ειρηνης ηταν η 63χρονη Σταυρουλα Γκουβουση για την δολοφονια της εγκυου νυφης της, στις 26 Αυγουστου 1960.

Η τελευταια θανατικη ποινη στην Ελλαδα εκτελεστηκε την περιοδο της δικτατοριας. Στις 25 Αυγουστου 1972, αντικρυσε το εκτελεστικο αποσπασμα ο 27χρονος ηλεκτρολογος Βασιλης Λυμπερης, εχοντας καταδικαστει τετρακις σε θανατο, γιατι ειχε καψει ζωντανα τα δυο παιδια του, την γυναικα του και την πεθερα του. Εκτοτε καμια θανατικη ποινη δεν εκτελεστηκε μεχρι την καταργηση της το 1993 με το νομο 2172 και με την συμπληρωση του το 2004 (νομος 2389) για τα στρατιωτικα αδικηματα σε καιρο πολεμου.

Σχετικο

Στις 30 Νοεμβριου 1786, ο μεγας δουκας της Τοσκανης Πετρος Λεοπολδος καταργησε την θανατικη ποινη στην επικρατεια του, υπο την επιδραση του Διαφωτισμου. Μια σημαδιακη ημερομηνια που τιμαται καθε χρονο απο τους υποστηρικτες της καταργησης της θανατικης ποινης και εχει τεθει υπο την αιγιδα μεγαλοπουλεων του κοσμου με την ονομασια «Ημερα Πολεων για την Ζωη» (Cities for Life Day).

Πηγη: https://www.sansimera.gr

Recommended For You