Γνωριστε την Συρια στο περασμα των αιωνων

imagesΗ περιοχη που συνορευει Α με τη Μεσοποταμια, Δ με τα ορη του Λιβανου, Β με τα ορη του Ταυρου, Ν με την Παλαιστινη και την Αραβικη Ερημο. Στις Εβραϊκες Γραφες ονομαζεται Αραμ. Αυτα ειναι τα συνορα σε γενικες γραμμες μονο, εφοσον τον περισσοτερο καιρο η συριακη επιρροη και κυριαρχια στην εν λογω περιοχη ηταν μαλλον ευμεταβλητη και ασταθης.

Κατα τους Πατριαρχικους Χρονους. Οι μονες Βιβλικες αναφορες στους Συριους κατα τους πατριαρχικους χρονους αφορουν γεγονοτα που εκτυλιχθηκαν γυρω απο τη Χαρραν και σχετιζονται με τη ζωη της οικογενειας της Ρεβεκκας, του πατερα της του Βαθουηλ και του αδελφου της του Λαβαν που περιγραφονται και οι δυο ως Συριοι, η κατα κυριολεξια Αραμαιοι. (Γε 25:20· 28:5· 31:20, 24) Ο Ιακωβ περιγραφεται ως “αφανιζομενος Συριος” επειδη κατοικησε 20 χρονια στην περιοχη γυρω απο τη Χαρραν, οπου παντρευτηκε τις δυο κορες του Λαβαν και απεκτησε γιους και θυγατερες. Εκει περασε επισης αρκετες ταλαιπωριες στην υπηρεσια του Λαβαν. Επιπλεον η μητερα του Ιακωβ ηταν και αυτη Συρια.—Δευ 26:5· Γε 31:40-42· Ωσ 12:12.

Στην Περιοδο των Κριτων. Στην περιοδο των Κριτων, κατα την οποια οι Ισραηλιτες παρεκκλιναν απο τη λατρεια του Ιεχωβα, ο Συριος βασιλιας Χουσαν-ρισαθαϊμ τους υπεταξε για ενα διαστημα οχτω χρονων. (Κρ 3:7-10) Σε μια αλλη περιπτωση, η επιρροη της Συριας αποδειχτηκε τοσο ισχυρη ωστε εκανε τον Ισραηλ να λατρεψει τους θεους της μαζι με αλλες ειδωλολατρικες θεοτητες.—Κρ 10:6.

Στην Περιοδο των Βασιλιαδων του Ισραηλ και του Ιουδα. Απο το ξεκινημα της μοναρχιας στον Ισραηλ και επειτα, η Συρια εκδηλωσε στρατιωτικη επιθετικοτητα, και σε ολοκληρη την ιστορια του βορειου βασιλειου κυριαρχησαν οι εχθροπραξιες μεταξυ των δυο βασιλειων. Ο πρωτος βασιλιας του Ισραηλ, ο Σαουλ, πολεμησε με τους Συριους βασιλιαδες της Ζωβα. (1Σα 14:47) Ο Δαβιδ, οταν εγινε βασιλιας, επεφερε βαριες απωλειες στο στρατο του Συριου Βασιλια Αδαδεζερ. Εκεινη την περιοδο πηρε πολυ χρυσαφι, ασημι και χαλκο και τα αγιασε για τον Ιεχωβα. Ο Δαβιδ τοποθετησε επισης φρουρες στη Δαμασκο και αναγκασε τους Συριους να καταβαλλουν φορο υποτελειας. (2Σα 8:3-12· 1Χρ 18:3-8) Αργοτερα, περισσοτεροι απο 30.000 Συριοι μισθοφοροι των Αμμωνιτων, αντι να πολεμησουν, τραπηκαν σε φυγη μπροστα στους Ισραηλιτες. Ωστοσο, οταν ηρθαν ενισχυσεις απο τη Συρια, ακολουθησε μαχη με τον Ισραηλ και οι Συριοι υπεστησαν μεγαλες απωλειες που τους αναγκασαν να κανουν εκκληση για ειρηνη.—2Σα 10:6-19· 1Χρ 19:6-19.

Μετεπειτα, καποιος Συριος στασιαστης ονοματι Ρεζων, ο οποιος ειχε φυγει απο τον Αδαδεζερ, αυτοανακηρυχτηκε βασιλιας στη Δαμασκο και αντιστεκοταν στον Ισραηλ ολες τις ημερες του Σολομωντα. (1Βα 11:23-25) Λογω αυτων των εξελιξεων, η Δαμασκος εγινε η πιο σημαντικη συριακη πολη και επι πολυ καιρο θεωρουνταν «η κεφαλη της Συριας», οποτε και οι εξαγγελιες του Ιεχωβα εναντιον του συριακου εθνους απευθυνονταν σε αυτην.—Ησ 7:8· 17:1-3· Αμ 1:5.

Μετα τη διαιρεση του βασιλειου του Ισραηλ. Οι Βιβλικες αναφορες στους Συριους μετα το θανατο του Σολομωντα και τη διαιρεση του βασιλειου του επικεντρωνονται κατα κυριο λογο στις επιτυχιες τους και στις ηττες τους σε σχεση με τους Ισραηλιτες τοσο του βορειου οσο και του νοτιου βασιλειου. Συγκεκριμενα γεγονοτα αναφερεται οτι συνεβησαν στη διαρκεια της βασιλειας του Ασα (1Βα 15:18-20· 2Χρ 16:2-4, 7), του Αχααβ (1Βα 20:1-34· 22:3, 4, 29-35· 2Χρ 18:10, 28-34), του Ιωραμ του Ισραηλ (2Βα 6:24–7:16· 8:28, 29· 9:14β, 15· 2Χρ 22:5, 6), του Ιωας του Ιουδα (2Βα 12:17, 18· 2Χρ 24:23, 24), του Ιωαχαζ (2Βα 13:3-7, 22), του Ιωας του Ισραηλ (2Βα 13:14-19, 24, 25), του Ιωθαμ (2Βα 15:37, 38), του Αχαζ (2Βα 16:5-9· 2Χρ 28:5· Ησ 7:1-8· 9:12) και του Ιωακειμ (2Βα 24:2). Αποτελουσε εξαιρετικα ασυνηθιστο γεγονος, αξιο ιδιαιτερης μνειας, το να περασουν “τρια χρονια χωρις να υπαρχει πολεμος αναμεσα στη Συρια και στον Ισραηλ”.—1Βα 22:1.

Ο Ελισαιε, ο προφητης του Ιεχωβα, ειχε καποιες επαφες με τους Συριους. Για παραδειγμα, θεραπευσε τον αρχηγο του συριακου στρατευματος, τον Νεεμαν, που ηταν λεπρος (2Βα 5:1-20) και αποκαλυψε στον Αζαηλ οτι θα γινοταν βασιλιας της Συριας στη θεση του κυριου του, του Βεν-αδαδ Β΄. (2Βα 8:7-15) Σε μια αλλη περιπτωση, οταν ενα αποσπασμα Συριων περικυκλωσε τη Δωθαν για να συλλαβει τον Ελισαιε, ο προφητης ζητησε πρωτα απο τον Θεο να τους παταξει με μια μορφη τυφλωσης και κατοπιν τους οδηγησε στη Σαμαρεια, οπου αποκατασταθηκε η οραση τους. Εκει φροντισε να φανε και τους εστειλε στην πατριδα τους. (2Βα 6:8-23) Για περισσοτερες λεπτομερειες οσον αφορα αυτες τις εμπειριες που ειχαν οι Συριοι με τον προφητη, βλεπε το λημμα ΕΛΙΣΑΙΕ.

Οι Συριοι ηταν Σημιτες και συνδεονταν με τους Ισραηλιτες με τους οποιους ειχαν στενη συγγενεια. Ωστοσο, τον ογδοο αιωνα Π.Κ.Χ. υπηρχαν αρκετες διαφορες αναμεσα στις δυο γλωσσες, τοσες ωστε ο μεσος Ιουδαιος δεν καταλαβαινε την αραμαϊκη. (2Βα 18:26-28· Ησ 36:11, 12· βλεπε ΑΡΑΜΑΙΚΗ [Η Γλωσσα].) Επισης, απο θρησκευτικη αποψη, υπηρχαν τεραστιες διαφορες αναμεσα στους πολυθεϊστες Συριους και στους Ιουδαιους, και μονο οταν οι Ιουδαιοι αποστατησαν επιτραπηκε η λατρεια συριακων θεων στη γη του Ισραηλ.—Κρ 10:6· 2Βα 16:10-16· 2Χρ 28:22, 23.

Τον Πρωτο Αιωνα Κ.Χ. Η Συρια των αποστολικων χρονων ηταν η ρωμαϊκη επαρχια που ειχε προσαρτησει ο Πομπηιος στην αυτοκρατορια το 64 Π.Κ.Χ. Η επαρχια αυτη περιλαμβανε πολλα απο τα παλια εδαφη της Συριας. Ο κυβερνητης της Συριας ειχε επισης υπο την επιβλεψη του ολοκληρη την Παλαιστινη. Τον καιρο που γεννηθηκε ο Ιησους, κυβερνητης της Συριας ηταν ο Κυρηνιος, ο λεγατος του Αυτοκρατορα Αυγουστου, ο οποιος διεμενε στην πρωτευουσα της επαρχιας και τριτη σε μεγεθος πολη της Ρωμαϊκης Αυτοκρατοριας, την Αντιοχεια, επι του ποταμου Οροντη. (Λου 2:1, 2) Ο Ιησους περιορισε τη διακονια του μεσα στα ορια της Παλαιστινης, αλλα τα νεα για τα εκπληκτικα θαυματα του εφτασαν «σε ολη τη Συρια».—Ματ 4:24.

Οταν οι Χριστιανοι στην Ιερουσαλημ διασκορπιστηκαν εξαιτιας του διωγμου που ξεσπασε μετα το λιθοβολισμο του Στεφανου, καποιοι απο αυτους μετεφεραν τα καλα νεα στην πρωτευουσα της Συριας, την Αντιοχεια. Στην αρχη ακουσαν το αγγελμα οι Ιουδαιοι που βρισκονταν εκει και αργοτερα ατομα απο αλλες εθνικοτητες. Ο Βαρναβας και ο Παυλος συνεβαλαν και οι δυο καθοριστικα στην εποικοδομηση της εκκλησιας της Αντιοχειας. Πρωτη φορα σε αυτη την πολη της Συριας «οι μαθητες ονομαστηκαν με θεϊκη προνοια Χριστιανοι».—Πρ 11:19-26· Γα 1:21.

Γυρω στο ετος 46 Κ.Χ., οταν σημειωθηκε μια μεγαλη πεινα στη διαρκεια της διακυβερνησης του Αυτοκρατορα Κλαυδιου, οι Χριστιανοι μεσα στην Αντιοχεια και γυρω απο αυτην εστειλαν βοηθεια ως διακονια μεσω του Βαρναβα και του Παυλου στους αδελφους τους στην Ιερουσαλημ. (Πρ 11:27-30) Η επιστολη που εστειλαν οι αποστολοι και οι πρεσβυτεροι της Ιερουσαλημ με θεμα την περιτομη απευθυνοταν συγκεκριμενα στις εκκλησιες της Αντιοχειας, της Συριας και της Κιλικιας (μιας γειτονικης περιοχης). (Πρ 15:23) Τα χρονια κατα τα οποια ο Παυλος ταξιδευε πολυ ως ιεραποστολος, χρησιμοποιουσε την Αντιοχεια της Συριας ως βαση του.—Πρ 15:40, 41· 18:18· 20:3· 21:3· Γα 2:11.

Recommended For You